O kleszczach

Kleszcze są to pasożyty zewnętrzne, głównie kręgowców. Występują w lasach mieszanych i liściastych, na obrzeżach lasów i śródleśnych łąkach. Ich aktywność rozpoczyna się wiosną, gdy temperatura wzrasta powyżej powyżej 7 stopni C i kończy się późną jesienią. Najwyższą aktywność kleszczy obserwuje się w maju i czerwcu oraz we wrześniu i październiku. Łagodna zima i wilgotne lato sprzyjają rozprzestrzenianiu się kleszczy. Przenoszą one liczne patogeny  wywołujące u człowieka groźne choroby zakaźne i pasożytnicze. Naszą planetę zamieszkuje ponad 900 gatunków kleszczy, z czego 70 gatunków zaliczanych jest do europejskich, a 19 żyje w Polsce. W Europie Środkowej największe znaczenie epidemiologiczne ma kleszcz pospolity (Ixodes ricinus). Uważany jest za najważniejszego nosiciela patogenów chorób transmisyjnych w Polsce. Rezerwuarem tych patogenów są dzikie ssaki (głównie drobne gryzonie i jeleniowate). Funkcję rezerwuaru mogą spełniać również same kleszcze, np. przekazując patogeny z pokolenia na pokolenie. Innym gatunkiem kleszcza, często spotykanym w naszym kraju jest kleszcz łąkowy (Dermacentor reticulatus), który jest przenosicielem babeszjozy u zwierząt.

Cykl rozwojowy kleszcza pospolitego trwa przeciętnie 2 lata i występują w nim trzy aktywne stadia, w trakcie których kleszcz pobiera krew:
– larwa – mierzy ok. 0,8–0,9 mm długości,
– nimfa – jest nieco większa: ok. 1–1,5 mm,
– postać dorosła: samiec – mierzy ok. 2–3 mm długości, samica – jest większa, ma do 5 mm długości, a jej odwłok jest pokryty sztywną tarczką tylko w górnej części, co ułatwia pobieranie pokarmu.